Chrześcijaństwo
w Irlandii
Święty
Patryk, cs. Swiatitiel Patrik, irl. Pádraig Mac Calprainn, Naomh Pádraig, Pádraig Naofaur (ur. ok. 385-389, zm. 17 marca 461 w Armagh) – biskup i apostoł Irlandii, święty Kościoła katolickiego i prawosławnego, misjonarz i organizator życia religijnego w Irlandii.
Patryk nosił celtyckie imię Sucat. Urodził się w 385 r. (według innych źródeł 389). Pochodził najprawdopodobniej z terenów dzisiejszej Walii, choć za miejsce urodzenia bywa również uważane Bannavem Taberniae na zachodnim wybrzeżu Brytanii. Z pochodzenia był Brytem. Urodził się w rodzinie kapłańskiej, był synem diakona i wnukiem kapłana. Gdy miał szesnaście lat, uprowadzono go i sprzedano w niewolę do Irlandii (mieli to zrobić Irowie), gdzie pracował jako pasterz. Podczas trwającego sześć lat pobytu zajmował się tam poważnie sprawami wiary. Po tym okresie udało się mu uciec i przepłynąć statkiem na kontynent do Galii. Wkrótce potem przyjął święcenia kapłańskie. Kiedy zamierzał wrócić do ojczyzny, miał we śnie widzenie, w którym usłyszał wezwanie, by wrócił do Irlandii i głosił tam wiarę w Chrystusa. Być może Patryk spędził najpierw kilka lat w klasztorze w Lerins. Do stanu kapłańskiego przygotowywał się prawdopodobnie w Galii, ucząc się od św. Germana z Auxerre. Był też podobno bliskim krewnym św. Marcina z Tours i znajdował się pod jego duchowym wpływem. Działalność misyjną rozpoczął w 431, w 432 został biskupem. Wtedy też powrócił do Irlandii jako biskup misyjny.
Praca św. Patryka doprowadziła do ewangelizacji północnej, środkowej i zachodniej części wyspy oraz wprowadzenia zorganizowanej formy działalności kościelnej. Założył wiele kościołów, m.in. katedrę i klasztor w Armagh (444). On sam prowadził bardzo surowe życie zakonne. Jeszcze za życia zasłynął wieloma cudami, które przyczyniły się do nawrócenia Irlandczyków. Według legend przywracał wzrok ślepcom, ożywiał zmarłych i uwolnił Irlandię od plagi węży. Pod koniec życia dokonał chrztu kraju. Zmarł prawdopodobnie w 461 r. O życiu świętego dowiadujemy się z jego własnych Wyznań i Listu do
Korotyka.
Podane powyżej daty są jedynie datami tradycyjnymi i należy traktować je jako przybliżone. W znacznym stopniu to samo dotyczy wydarzeń. Szczególnie data śmierci św. Patryka jest jedną z najbardziej kontrowersyjnych w historii wczesnośredniowiecznej
Irlandii.
W ikonografii wschodniej święty przedstawiany jest w liturgicznych biskupich szatach z siwą, spiczasto zakończoną brodą. W dłoniach trzyma biskupi pastorał a na głowie ma założoną mitrę. Niekiedy na przedstawiających go wizerunkach i ikonach znajduje się duży kamienny brytyjski krzyż.
W sztuce zachodniej Patryk również przedstawiany jest w stroju biskupim. Zazwyczaj jego atrybutem jest trzymany w dłoni shamrock - liść koniczyny białej (symbol Irlandii), którego miał, jak głosi legenda, użyć do objaśnienia dogmatu Trójcy Świętej podczas swej misji chrystianizacyjnej w Irlandii. Jego atrybutami są również często węże, które według innej legendy przepędził z Irlandii. Święty nazywany jest apostołem Irlandii. Jego postać została spopularyzowana w USA przez irlandzkich emigrantów
Święty Kewin, irl. Caoimhín, st. irl. Coemgen, łac. Coemgenus, dosł. dobrze urodzony (ur. ok. 498, zm. ok. 618) - pustelnik, opat w Glendalough, święty Kościoła katolickiego.
Był potomkiem jednej z panujących rodzin w Leinster w Irlandii. Ochrzczony został przez św. Kronana, biskupa-opata Roscrei. Podejmował naukę pod kierunkiem trzech duchownych. Jego nauczycielami byli: św. Eugeniusz (irl. Éogan ), Lochan i Eanna. Naukę skończył pod patronatem św. Petroka.
Początkowo mieszkał w Kilnamanagh (dzisiejsze Tallaght), ale przeniósł się do Glendalough, aby odsunąć się od innych mnichów, którzy wybudowali tam klasztor. Klasztor ów, wg sprawozdań lokalnej społeczności, został zniszczony w latach 70. XX wieku, podczas budowy nowego osiedla mieszkaniowego. Jedyną pozostałością jest studnia, która utrzymywana jest przez lokalną społeczność w parku. Do dziś patronem parafii Kilnamanagh jest św. Kewin.
Legenda głosi, iż kiedy przebywał w pustelni, miał objawienie anioła, który nakazał mu wybudować kościół. Wtedy to, wraz z grupą mnichów, założył klasztor w Glendalough (Hrabstwo Wicklow, Irlandia).
Podania wspominają, że święty gardził towarzystwem innych ludzi, zwłaszcza kobiet. Wg legend, próbując dotrzymać czystości, wepchnął jedną z kobiet w pokrzywy. Po przybyciu do Glendalough, przez siedem lat mieszkał w pustelni (znanej jako Łoże św. Kewina.
Zmarł około roku 618 roku i według legendy dożył wieku 120 lat.
Zwierzęciem tradycyjnie towarzyszącym św. Kewinowi jest kos.
W Irlandii imię świętego było synonimem "mężczyzny chłodnego w relacjach z kobietami" jeszcze w XIX wieku.
