|
Abu Simbel
(rzadziej - Abu Sunbul, ar.
أبو سمبل) (z greckiego Syene)- to
miejscowość w okręgu Muhafazah
w Egipcie. Położona
niegdyś nad Nilem,
teraz nad Zbiornikiem Nassera, w Dolnej Nubii,
około 300 km na południe od Asuanu.
W starożytności miasto rozwijało się prężnie dzięki znajdującym się w
okolicy pokładom sjenitu-
(czerwonego granitu),
miedzi i kamieni szlachetnych. W Abu Simbel znajduje się kompleks świątynny
złożony z dwóch świątyń zbudowanych przez Ramzesa
II.
Świątynie zbudowano w XIII
wiek p.n.e., a dokładniej w latach 1279-1213 p.n.e., w czasie panowania faraona
Ramzesa II. Miała ona ukazywać potęgę Egiptu przybyszom z Nubii.
Świątynie zostały odkryte w 1813
roku, a w roku 1817
zbadał je jeden z pierwszych archeologów świata - Giovanni
Battista Belzoni.
Wielka świątynia
Wielka świątynia w Abu Simbel została poświęcona bogom słońca Amonowi-Re
i Re-Horachte
oraz bogu ciemności Ptahowi.
Tworzyła ona rozległy kompleks, wchodzący nawet 56 m w głąb skały. W
rzeczywistości jednak, jej wejścia strzegą cztery olbrzymie posągi Ramzesa
II. Kolosy o wysokości 20 m, podpierając ścianę fasady, świadczą o
potędze króla. Między nogami posągów, znajdują się kolejne, członków
rodziny Ramzesa - jego matki Mut-tuy,
żony Nefertari
oraz jego synów i córek.
Wykonane wewnątrz pierwszej komnaty dekoracje to reliefy upamiętniające
rzekome zwycięstwo Ramzesa II w Bitwie
o Kadesz. Znajdują się tam również wizerunki bóstw, którym poświęcono
świątynię oraz Ramzesa.
Do ciekawostek związanych z Wielką Świątynią należy zjawisko zachodzące
dwa razy w roku, 19
lutego i 21
października wschodzące słońce oświetla wizerunek Amona-Ra i Ramzesa,
po chwili także Re-Horachte. Jedynie wizerunek Ptaha nigdy nie jest oświetlony
promieniami słońca - jak przystało na bóstwo ciemności. Po przeniesieniu świątyni
udało się zachować to zjawisko.
Mniejsza świątynia
Mniejsza świątynia w Abu Simbel, poświęcona została boginii miłości i
piękności, Hathor
oraz Nefertari.
Fasadę tej świątyni zdobi sześć posągów - dwa posągi królowej
usytuowane pomiędzy czterema przedstawiającymi Ramzesa. O nadzwyczajnym
szacunku, jakim Ramzes darzył Nefretari świadczy fakt, że posągi Nefretari
dorównują swą wysokością posągom jego własnym.
Wewnątrz świątyni znajduje się sala hypostylowa ozdobiona hatoryckimi
kolumnami.
Przeniesienie Świątyni
Z powodu budowy Wysokiej
Tamy Asuańskiej i zarazem, utworzenia Zbiornika Nassera, wiele zabytkowych budowli w Nubii zostało zagrożonych zalaniem.
Aby uchronić Abu Simbel przed zniszczeniem, w latach 1964-1968,
świątynie zostały przeniesione ponad lustro wody, na miejsce położone o około
65 m wyżej, w stosunku do swej uprzeniej lokalizacji. Operacja została
sfinansowana przez rząd Egiptu i UNESCO.
Kierownikiem prac był z ramienia UNESCO Kazimierz
Michałowski. Koszt operacji wyniósł około 36 mln dolarów. W 1979
r. świątynia została wpisana na Listę
Światowego Dziedzictwa UNESCO.
By zachować niezwykłą naturę świątyń, czyli fakt, że zbudowane zostały
na zboczach skalnych, zbudowano sztuczne wzgórza, które otaczają świątynie.
Zainstniała w związku z tym, konieczność przesklepienia grot, w których
pierwotnie znajdowały się świątynie, kopułami z żelbetu.
Bez tego zabiegu stropy
nad świątyniami nie utrzymałyby ciężaru przeniesionych zabytków.
Abu Simbel stanowi w chwili obecnej jeden z najistotniejszych zabytków
Egiptu. Nie dociera tam jednak linia kolejowa Kair-Asuan,
tak więc można się tam dostać albo samolotem
albo samochodem, w konwoju wyruszającym w nocy z Asuanu i docierającym na
miejsce rano.
Asuan (populacja 200 tys.) to nazwa
miasta
na południu Egiptu
i zarazem stolica gubernatorstwa
o tej samej nazwie. Miasto położone jest na wschodnim wybrzeżu Nilu,
przy pierwszej katarakcie
i jest z tego powodu celem wycieczek oraz ważnym centrum lokalnej turystyki.
W pobliżu, znajduje się starożytny kamieniołom sjenitu
(czerwonego granitu),
w którym znaleziono fragmenty rzeźb i nieukończony największy obelisk.
Powyżej, na Nilu zbudowano Wysoką
Tamę. Spiętrzenie
wód doprowadziłoby do bezpowrotnego zniszczenia zabytków w Abu
Simbel i na wyspie File.
Dzięki pomocy UNESCO
zabytki zostały przeniesione w wyżej położone miejsca. Poniżej Wysokiej
Tamy, czyli bliżej samego miasta Asuan, znajduje się Tama
Asuańska, starsza i niższa od Wysokiej.
Na Nilu w pobliżu Asuanu, znajdują się dwie duże wyspy
- Elefantyna
oraz Wyspa Kitchenera. Na Elefantynie znajduje się hotel Oberoi oraz wioski nubijskie,
a na Wyspa Kitchenera stanowi jako całość ogród
botaniczny.
Asuan to jedno z najbardziej suchych zamieszkanych miejsc na świecie. Z tego
powodu w większości osad nubijskich po prostu nie ma dachów.
Przez większość starożytności Asuan (grec.
Syene) był bardzo ważnym
miastem Starożytnego
Egiptu. W 331
p.n.e. znalazł się w państwie Aleksandra
Wielkiego, a po jego rozpadzie w Państwie Ptolemeuszy. Ok. 200
p.n.e. znajdowało się tutaj Królestwo
Lagidów.
Cesarz Oktawian
August przyłączył Egipt wraz z Syene do Imperium Rzymskiego. W roku 640
Asuan znalazł się w granicach Kalifatu Bagdackiego, a od 800
w podległym mu Państwie
Aglabidów. Od roku 969
mieścił się w granicach Państwa
Fatymidów, od 1171
Ajubidów,
a od 1250 Państwa
Mameluków. Sułtan Selim
Groźny przyłaczył w 1517
Syene i resztę Egiptu do Imperium
Osmańskiego. Dopiero w 1805
Asuan znalazł się w niepodległym Egipcie rządzonym przez Muhammada
Alego, ale w 1849
znowu w państwie Tureckim.
W czasie wojny
krymskiej, w 1882 doszło do interwencji brytyjskiej w Egipcie. Od tego
czasu Asuan stał się jednym z najważniejszych miast okupowanego przez
Brytyjczyków Egiptu, a od 1914 protektoratu Brytyjskiego. Od 1922 roku Egipt
cieszy się niepodległością a Asuan jest dalej jednym z ważnejszych jego
miast.
File
– egipska
wyspa na Nilu na
wysokości I katarakty.
W czasach starożytnych
na wyspie znajdował się ośrodek kultu Izydy.
W starożytnym Egipcie wierzono, że pierwszym kawałkiem lądu, który
wynurzył się z wód Chaosu,
była właśnie wyspa File. Najstarsze odkryte na wyspie ruiny datowane są na IV
wiek p.n.e.. W czasach Ptolemejskich
i rzymskich
na wyspie wybudowano wielką świątynię Izydy
- mammisi,
kaplice Ozyrysa
i Horusa, świątynie
Hathor,
Imhotepa
oraz kiosk (pawilon) Trajana
i kaplicę Augusta.
Budowę świątyni Izydy rozpoczął Nektanebo
I, król XXX dynastii. W okresie rządów greckich i rzymskich świątynia
została rozbudowana.
Do wnętrza świątyni prowadzi przejście pomiędzy dwoma pylonami
o wysokości 18,0 m. Pylony ozdobione są reliefami ukazującymi króla Ptolemeusza
XIII zabijającego wrogów. Na dziedzińcu, po zachodniej jego stronie
znajduje się mammisi z czasów Ptolemeusza
Euergestesa II i Ptolemeusza XIII. Za dziedzińcem, po przejściu przez
drugi pylon o wysokości 22,0 m, dochodzi się do sali hypostylowej.
Wewnątrz sanktuarium znajduje się otoczony kilkoma salami naos
z kryptą. Położony nad brzegiem Nilu pawilon (kiosk) Trajana (z początku II
wieku) to portyk
o 14 kolumnach. Służył on jako miejsce wypoczynku podczas ceremonii
kultowych. Budowla ta należy do najmniej zniszczonych. Zespół świątynny był
ostatnim miejscem kultu wierzeń egipskich.
Przeniesienie świątyni
Wybudowanie Wysokiej
Tamy w Asuanie
spowodowało spiętrzenie
wód Nilu. Skutkiem tego, wyspa przez około 9 miesięcy w roku jest
zatopiona. Z tego powodu świątynia w znacznym stopniu uległa zniszczeniu.
Przede wszystkim ucierpiała polichromia. Działania UNESCO
doprowadziły do uratowania zabytku.
W 1970 r.
rozpoczęto prace, które doprowadziły do przeniesienia i rekonstrukcji zespoły
świątynnego Izydy na wyżej położonej wyspie Agilkia. Prace zakończono w 1980r.
W 1979 zabytki z
wyspy File zostały wpisane na Listę
światowego dziedzictwa UNESCO.
Luksor- miasto w południowym
Egipcie,
na prawym brzegu Nilu,
w miejscu południowej części starożytnych Teb,
oddzielone kanałem od części północnej, zwanej obecnie Karnak.
W starożytności zwane Opet-reset (Harem Południowy).
Luksoru liczy sobie ponad 150 tysięcy mieszkańców i jest jednym
najpopularniejszych, z turystycznego punktu widzenia, miast w Egipcie.
Miasto to nazywane jest często największym muzeum świata na świeżym
powietrzu ze względu na ruiny kompleksu świątyń w Karnaku, świątynię
Luksoru oraz niezliczoną ilość starożytnych posągów, świątyń i krypt
(m. in. Dolinę
Królów) na zachodnim brzegu Nilu.
Z tego powodu Luksor jest doskonałą bazą turystyczną i popularnym miejscem
na spędzenie wakacji, zarówno jako miasto, jak i jako start (lub meta) rejsów
po Nilu.
Wschodni brzeg
Zachodni Brzeg
Wyspy
- Wyspa
Bananowa
- Wyspa
Krokodylowa
Świątynia Luksorska (znana także jako Świątynia Narodzin Amona)
to jedna z budowli starożytnego Egiptu,
które można obejrzeć w Luksorze,
w południowym Egipcie. Jest jednym z dwóch (drugim jest świątynia w Karnak)
najważniejszych zabytków wschodniego brzegu Luksoru.
Budowę świątyni rozpoczął
Amenhotep
III, jego następcy kontynuowali dzieło rozbudowując świątynię. Ostateczny
kształt otrzymała za czasów Ramzesa
II.
Świątynie Amona w Luksorze i Karnaku połączone są ze sobą aleją
procesyjną długości ok. 3,0 km, przy której stoją sfinksy z baranimi głowami.
Baran był zwierzęciem Amona. Aleja prowadziła wzdłuż Nilu do wielkich, o
szerokości 65,0 m, pylonów ustawionych przez Ramzesa II.
Przed pylonami
stanęły dwa 25,0 m wysokości obeliski
(jeden z nich został wywieziony w 1833r.
do Paryża
i ustawiony w 1836
r, na placu Zgody) oraz sześć posągów Ramzesa, królowej Nefertari i ich córki
Maritamon w pozycji siedzącej. Do naszych czasów przetrwały tylko dwa z nich
(trzeci jest odrestaurowany). Pylony zdobione są reliefami o tematyce
batalistycznej, sławiącej zwycięstwo Ramzesa nad Hetytami w bitwie
pod Kadesz.
Za pylonami znajduje się dziedziniec Ramzesa II otoczony podwójną kolumnadą.
Bezpośrednio za pylonami, po prawej stronie znajduje się kaplica Hatszepsut,
po lewej, na ruinach świątyni, zbudowano meczet Abu Al Hagaga.
Dziedziniec Ramzesa z dziedzińcem Amenhotepa III łączy kolumnada
Amenhotepa (trójnawowa długa sala). U wejścia do kolumnady Amenhotepa
postawiono dwa, ogromnych rozmiarów posągi Ramzesa III (Ramzes nakazał
ustawienie 10 swoich podobizn w tej świątyni). Kolumny mają głowice w kształcie
rozwiniętych kwiatów papirusu.
Dziedziniec Amenhotepa poprzedza salę hypostylową, za którą znajduje się
najstarsza część światyni, sanktuarium poświęcone triadzie bóst tebańskich:
Amonowi, Chonsu i Muti.
Podczas prac wykopaliskowych prowadzonych w 1989 r., na dziedzińcu
odnaleziono 20 posągów królewskich ukrytych pod posadzką jeszcze w starożytności.
Najstarsze z nich pochodzą z czasów Amenhotepa.
W czasach rzymskich na terenie świątyni mieścił się obóz wojskowy.
Chrześcijanie używali świątyni jako kościoła.
Karnak - miejscowość w
Górnym Egipcie na
wschodnim brzegu Nilu,
2.5 km na północ od Luksoru.
W starożytności, miejscowość była częścią Teb,
a obecnie postrzegana jest przez wielu jako część Luksoru, jako że obie
miejscowości tworzą zwarty zespół miejski.
W Karnaku znajduje się zespół świątyń wzniesionych w różnym czasie,
poświęconych bogom tebańskim. Centralne miejsce zajmuje największa na świecie
świątynia podtrzymywana przez kolumny
- świątynia
Amon-Re.
Do niej przylega po lewej stronie świątynia Montu
– boga wojny, oraz sanktuarium bogini Mut,
żony Amona. Świątynie te są połączone ze sobą alejami procesyjnymi.
Do świątyni Amona-Re prowadziła długa, kamienna aleja sfinksów, łącząca
ją z Świątynią Narodzin w Luksorze.
Przy alei wzniesiono sześć małych kapliczek. Podczas święta Opet posąg
Amona w Karnaku odwiedzał świątynię w Luksorze - był niesiony w barce
kultowej wzdłuż alei, a wracał drogą wodną - Nilem. Reliefy
przedstawiające to święto są umieszczone w kaplicy Hatszepsut,
zbudowanej z czerwonego kwarcytu i czarnego granitu, przeznaczonej na kiosk do
przechowywania barek obrzędowych.
Sama świątynia Amona-Re to zespół budowli wzniesionych w okresie Nowego
Państwa i czasach późniejszych. Do kompleksu należą: świątynia Ptaha
(z czasów XVIII dynastii) oraz wielka świątynia Amona-Re z czasów XVIII i
XIX dynastii. Z okresu XX dynastii pochodzą: świątynia Ramzesa
III oraz Świątynia Chonsu. W czasach XXV dynastii, za czasów króla Taharki,
powstała kolumnada wzdłuż osi dziedzińca (z kolumnady zachowała się tylko
jedna kolumna).
Do świątyni Amona-Re od Nilu do pierwszych pylonów prowadziła aleja
procesyjna z 40 sfinksami
o głowach barana (baran to święte zwierzę Amona). Przed każdym sfinksem, między
jego łapami ustawiono posąg faraona.
Za pierwszymi pylonami
znajdował się wielki dziedziniec oddzielony od sali hypostylowej drugimi
pylonami, przed którymi ustawiono wyrzeźbione w różowym granicie posągi
Ramzesa II. Przed nim znajduje się postać jego żony, sięgająca faraonowi do
kolan.
Sala hypostylowa
o wymiarach 102,0 x 53,0 m podparta jest 134 kolumnami, najwyższe o wysokości
23,0 m zakończone są kapitelami
w kształcie rozwiniętego kwiatu papirusu. Kolumny niższe, ustawione w 14 rzędach,
mają głowice o zamkniętych kwiatach papirusu. Różnica poziomów pomiędzy
kolumnami pozwoliła na zamontowanie okien oświetlających wnętrze sali. Ściany
i trzony kolumn ozdobiono bogatymi reliefami. Ta część świątyni została
wzniesiona za czasów XIX dynastii.
Za salą hypostylową znajdują się kolejne, trzecie i czwarte pylony oraz
starsza część świątyni, wzniesiona za czasów XVII dynastii.
W kompleksie ustawiono także obeliski przy pylonach: dwa na polecenie
Hatszepsut o wysokości ponad 30,0 m (jeden z nich zachował się na
miejscu, pozostałości drugiego można znaleźć w pobliżu świętej sadzawki)
oraz cztery o wysokości 23,0 m na polecenie Totmesa (zachował się tylko
jeden). Pylonów w sumie jest sześć, przy ostatnim znajduje się kaplica na
barkę obrzędową.
Do kompleksu świątynnego należy także święta sadzawka, przy niej za
czasów Amenhetopa postawiony został pomnik wielkiego skarabeusza.
W 1979 Karnak
został wpisany na Listę
światowego dziedzictwa UNESCO.
Dolina Królów (ar.
Wadi el-Muluk, وادي
الملوك) – położona na terenie Teb
Zachodnich dolina stała się miejscem spoczynku królów Egiptu XVIII –
XX dynastii. Pierwszym faraonem, który nakazał budowę swojego grobowca z dala
od znanych nekropoli
był Totmes I
, ostatnim Ramzes
XI.
Grobowce wznoszone w tej dolinie, to wykute w skale kaplice grzebalne.
Niestety, już w czasach współczesnych faraonom,
wiele grobów zostało otwartych i ograbionych. Proceder ten trwał przez wieki.
Z tego też powodu, już w czasach panowania faraonów zdarzały się sytuacje
przenoszenia mumii, mające na celu ochronę ich przed zbezczeszczeniem. Współczesnym
badaczom udało się odnaleźć tylko jeden niesplądrowany grobowiec - Tutanchamona.
W Dolinie Królów odkryto nie tylko miejsca pochówku, ale i niedokończone
komory grobowe.
Cała dolina to właściwie dwie doliny, zachodnia jej część zwana po
prostu Doliną Zachodnią (WV) lub Doliną Małp (Wadi El-Gurud, Biban El-Gurud)
oraz część wschodnia (KV), zwana Doliną Wschodnią (Biban El-Muluk). W sumie
archeolodzy natrafili na 63 grobowce i 20 rozpoczętych i nieukończonych
budowli.
John
Gardiner Wilkinson w 1827
roku zaproponował ponumerowanie
grobowców. Nadano im numery od 1 do 21 rozpoczynając od wejścia do doliny
i posuwając się w kierunku wschodnim. Pozostałe numery – od 22 do 63
nadawano systematycznie, po odkryciu kolejnego grobowca - (ostatni numer KV 63
nadano grobowcowi odkrytemu w lutym 2006 roku w centralnej części Doliny).
Numery poprzedzone są literami lokalizującymi położenie grobowca w Dolinie
Wschodnie lub Zachodniej.
Świątynia Hatszepsut zwana "Świątynią Milionów Lat" to
egipska
budowla sakralna zbudowana u stóp gigantycznej ściany skalnej w Deir
el Bahari (Teby)
w XV
w. p.n.e. przez budowniczego Senenmuta
jako świątynia grobowa królowej Hatszepsut.
Świątynia, w znacznej części wykuta w skale, składa się z trzech, ułożonych
kaskadowo, połączonych ze sobą rampami
tarasów, które zakończone były portykami.
Rampy zdobione były sokołami. Droga do najniższego tarasu, prowadziła pomiędzy
obeliskami i
posągami sfinksów.
Drugi taras ozdobiony był licznymi reliefami,
przedstawiającymi sceny z życia królowej. Na górnym tarasie znajdował się
dziedziniec z wejściami do Komór Odrodzenia Hatszepsut i jej ojca. Na środkowym
tarasie z lewej strony zbudowano kaplicę Hathor,
a po prawej Anubisa.
Głowice w kaplicy bogini Hathor wykonane są w kształcie instrumentu sistrum
(atrybut bogini Hathor) i ozdobione wizerunkiem twarzy bogini. Powyżej
umieszczone są dwie kobry obramowane wolutami. Przed kolumnami
trzeciego tarasu stały posągi Ozyrysa.
Obecnie pozostały po niej tylko ruiny. Rekonstrukcja świątyni wykonywana jest
przez polską misję archeologiczną. Prace zostały rozpoczęte w 1961
r., w pierwszym okresie kierował nimi Kazimierz
Michałowski. W 2002
r. świątynia została udostępniona zwiedzającym.
W dolinie Deir
el Bahari, znajdują się także pozostałości świątyni grobowej
Mentuhotepa
II faraona
z XI Dynastii oraz świątynia grobowa Totmesa
III.
Kolosy Memnona – są to posągi
faraona Amenhotepa
III z XVIII dynastii wysokości 20m. Postawiono je około 1370
p.n.e. w Tebach
Zachodnich. Jest to jedyna zachowana część świątyni grobowej tego
faraona.
Posągi wykuto z bloków skalnych kwarcytu. Przedstawiają faraona zasiadającego
na tronie. W przedniej części tronu, po bokach faraona, wyrzeźbiono dwie
niewielkiej wysokości postacie kobiet. Są to żona faraona Teja i jego matka
Mutemuja. Boczne ściany tronu zdobi relief
złożony z dwóch bóstw obrazujących Nil.
Postacie te łączą ze sobą symboliczne rośliny w tzw. znak sema taui
(połączone ze sobą papirus i trzcina wokół rdzenia z tchawicy i płuc
zwierzęcia); jest to symbol ponownego zjednoczenia Egiptu.
Powyżej wypisane jest imię faraona.
Jeden z posągów, po uszkodzeniu przez trzęsienie ziemi w 27
p.n.e. (są badacze, którzy uszkodzenie posągu przypisują aktom
wandalizmu), wydawał dźwięki podczas wschodu słońca. Było to spowodowane
ogrzewaniem się skał wyziębionych nocnym chłodem. Posąg był odwiedzany w
starożytności przez Greków, wierzono bowiem, że przedstawia syna Jutrzenki
Memnona, zabitego przez Achillesa,
wydawane dźwięki interpretowane były jako skarga syna wznoszona do matki.
"Usterka" ta została naprawiona na przełomie II
i III wieku.
Kom Ombo to nazwa rolniczego miasta
egipskiego
słynącego ze stojącej tam świątyni. W starożytności była to grecka osada o nazwie
"Ombos". Kom Ombo leży nad Nilem,
50 km na północ od Asuanu,
co pozwalało czerpać zyski na z cła, gdyż przebiegał tamtędy szlak
handlowy z Nubii
do Doliny Nilu. Okres głównego rozkwitu miasta przypada na II
wiek p.n.e. Najstarsze odkryte ślady osadnictwa pochodzą z czasów XVIII
dynastii. Najciekawszym zachowanym obiektem jest wzniesiona przez Totmesa
III świątynia rozbudowana przez Ptolemeuszy.
Świątynia poświęcona była dwom triadom boskim, które tworzyli: Sobek,
Hathor i
Chonsu
oraz Haroeris (Horus starszy), Taneset-nofret i Panebtaui. Cechą
charakterystycznąświątyni jest wybudowanie dwóch naosów
obok siebie i szeregu drzwi dla każdej triady bóstw osobno. W kaplicy Hathor
przechowywane są mumie krokodyli.
Dziś podstawą tamtejszej gospodarki jest przemysł rolniczy, czyli głównie
trzcina
cukrowa i kukurydza.
Większość z 60 tys. mieszkańców jest narodowości egipskiej, aczkolwiek
dużą grupę stanowią Nubijczycy przeniesieni ze swojego terenu po stworzeniu Jeziora
Nassera.
Esna, Isna, Latopolis, miasto w Górnym Egipcie,
leżące nad brzegiem Nilu.
W czasach starożytnych stolica III nomu prowincji Górny Egipt. W okresie
ptolemejskim Grecy nazywali je Latopolis, gdyż czczono tu od niepamiętnych
czasów rybę - Lato. Zmumifikowane szczątki ryb znajdowane są w ruinach.
W czasach XVIII dynastii (XVI - XI w. p.n.e.) zbudowano tu świątynię boga
Chnuma, Pana Katarakty, stworzyciela ludzi. W okresie ptolemejskim (II w.
p.n.e.) przebudowano ją (budowla zachowana do dziś w dobrym stanie), zaś za
Ptolemeusza
II Filadelfosa (III w. p.n.e.) wzniesiono (dziś zniszczoną) nocną świątynię
Chnuma.
Idfu, Edfu (starożytna Dżerba, w czasach
rzymskich Apollinopolis Magna), miasto w Górnym Egipcie,
na zachodnim brzegu Nilu. 50 tys. mieszkańców (1991). W starożytnym
Egipcie główny ośrodek kultu boga Horusa.
Zabytki: świątynia Horusa z okresu ptolemejskiego, najlepiej zachowany do
dziś zabytek egipskiej sztuki sakralnej. W pobliżu świątyni znajduje się
ptolemejskie mammisi,
nilometr i ruiny kaplicy Ramzesa
III.
Na zachód od miasta znajduje się nekropola
od Starego Państwa do Średniego oraz ruiny dzielnic mieszkalnych od III w.
p.n.e. do ok. VI w. Prace wykopaliskowe ekipy francusko-polskiej z K.
Michałowskim.
Hurghada (ar.
Al Ghardaqah الغردقة) to
miasto turystyczne w Egipcie
na wybrzeżu Morza
Czerwonego. Miasto zostało założone w początkach wieku
XX i pełniło rolę osady rybackiej. Jednak od wczesnych lat 80. stało się
ważnym ośrodkiem turystycznym i jest ciągle powiększane przez arabskich i
zagranicznych inwestorów.
Hurghada rozciąga się na około 40 km wzdłuż brzegu Morza Czerwonego i
raczej nie sięga daleko w otaczającą miasto pustynię.
Miasto składa się z kilku części, z których niektóre to:
- Dahar - najstarsza część
Hurghady, gdzie mieści się największy
bazar Hurghady, a także poczta i dworzec autobusowy.
- Sakkala - nowsza niż Dahar, część hotelowa.
|
